این لطایف کز لب لعل تو من گفتم که گفت؟

وین تطاول کز سر زلف تو من دیدم که دید؟!

خیالتان راحت باشد، نمی خواهم در مورد ارزش و مقام و اهمیت خبرنگار و خبرنگاری سخن بگویم. چه خوب می دانم که بیش از پیش از من، اساتید و استخوان خوردکرده های این «حرفه و هنر» در این باره بهتر از من سخن گفته و درّ حکایت سفته اند. و اگر من در این باره بگویم چونان حکایت «ماست فروش»و «عطار» خواهد بود و روایت: زیره به کرمان بُردن!

روز خبرنگار و

تبریک به خودمان!

باز هم 17 مرداد فررسید، شاید برای خیلی از شماها، 17 مرداد هم روزی باشد مثل بقیه روزها. اما محض اطلاع شما هم که شده باید عرض کنم که 17 مرداد روز خبرنگار است. حالا بماند که توی این روز به این بزرگی، چه قدر لی لی به لالای ما می گذارند و چه قدر تحویلمان می گیرند! 364 روز ما مقصد و مجرم و فضول و مردم آزاریم و فقط توی همین روز، ما ارزش و ارج و قرب پیدا می کنیم، جالب است مگر نه؟!

اما جدای از همه اینها، سه نکته می خواهم اینجا عرض کنم.

اول: این روزها را به همه همکاران مطبوعاتی خودم، تبریک می گویم. مخصوصا کسانی که من از محضر آنها، درسهای بسیاری چه در زمینه های حرفه ای و چه در زمینه «اخلاق حرفه ای» یاد گرفتم. این «اخلاق حرفه ای» را خودم پررنگ و درشت با تاکید نوشتم.

الهی که همه ی همکاران مطبوعاتی موفق و موید و منصور و سرافراز و سربلند و ... باشند.

دوم: ای کاش توی این روز که 24 ساعت بیشتر نیست، به مرام نامه ی «اخلاق حرفه ای» رجوع کنیم.  همچنانکه طبیب ها، قبل از آغاز کار، سوگند صداقت و اخلاق حرفه ای می خورند، برخی از خبرنگارها و به اصطلاح فعالان مطبوعاتی هم سوگند یاد کنند که وجدان خویش، مصلحت جامعه و منافع دیگران و همنوعان را سرلوحه ی کار خویش قرار دهند و آخرت خویش را به دنیای زودگذر دیگران نفروشند. «حرمت قلم» خیلی والاتر و ارزشمندتر از منافع مادی و مصالح گروهی و باندی است. ( چه گویم که ناگفتنم بهتر است!)

سوم: از همین حالا بگویم که ما آدم خیلی پرتوقعی نیستیم. نمی خواهد خودتان را تو زحمت بیندازید و برای مان آپارتمان و ماشین و از این لوازم لوکس بخرید و قرطی بازی در بیاورید. ما به یک سکه طلا هم قانع و راضی هستیم!! در ضمن اگر می خواهید کادوی نقدی بدهید تماس بگیرید و پیغام بگذارید تا شماره حساب مان را بدهیم!

حالا از شوخی گذشته، ما به یک تبریک ساده شما و یاد شما و دعای خیرتان خرسند و شکرگزاریم. ولی تهدیدتان هم می کنیم. اگر این مطلب را بخوانید و یک تبریک ساده دو سه کلمه ای ننوسید، حلال تان نمی کنیم که هیچ،  ممکن است نفرینتان هم بکنیم! («سیزی پیس گونه، حسرت قالاسیز!» یعنی: حسرت یک روز بد به دستان بماند!) خوب ما اینیم دیگه، روز خبرنگار است و هر چه باشد امروز، روز ماست. می خواهیم برای یک روز هم که شده سلطانی و قلدری کنیم. کسی اعتراضی دارد؟!!!

عزم جدی چهره‌های شاخص آذربایجانی

 برای انتخابات مجلس هشتم