«یلدا»

آئین کهن مردم آذربایجان

آذربایجان را مهد رسوم و آداب و سرزمین فرهنگ ها و عادت ها خوانده اند. دیاری که از هر برگ تاریخ کهنش، و از هر گوشه ی آن، رسمی و عادتی تراوش می کند. رزم و بزم مردمانش همواره از رونق و اعتباری خاص و از حلاوتی دلنشین و خاطره ای ماندگار برخوردار است.

مناسبت های مذهبی، ملی و محلی، در این سرزمین برای خود رسوم و آداب ویژه و خاصی دارند.

آن چنان این رسوم با پوست و استخوان مردم آذربایجان عجین گشته که گویی، این آداب جزئی از وجود آنهاست.

شب نشینی های شب های بلند زمستان، جشن های برداشت محصول، مراسم عقد و عروسی و نامزدی، عزاداری و سوگواری، چهارشنبه سوری و بالاخره آئین مربوط به بلندترین شب سال، «شب یلدا»!

 «یلدا» یا همان «شب چله» برای مردم آذربایجان، مفهوم خاصی دارد. به معنی شیرینی است، شادی و نشاط و دور هم نشینی، کنار گذاشتن غصه ها و کدورت ها و استمرار دوستی ها و محبت ها.

در شبی که ستارگان هم همسو با سوز سرد آخرین روز پائیز، فرا رسیدن زمستان را به رغم همه ی سختی هایش، به جشن می نشینند.

برای خواندن بقیه مطلب روی "ادامه مطلب "کلیک کنید

***

26 آذر روز حمل و نقل

چرخ‌های حمل و نقل همگانی به روغن‌کاری نیاز دارد!

1)  تا چند دهه‌ی پیش، نام «شهرها» با توسعه، مدرنیّته و دسترسی آسان به امکانات قرین بود. اما این مفهوم، در طی سه دهه اخیره به شدت تغییر محتوا داده است. تا آنجا که اولین و مهمترین تصویری که با شنیدن نام شهرها در اذهان تداعی می‌شود، «ترافیک سنگین» معابر است و به دنبال آن آلودگی صوتی و هوا! به عبارت دیگر انسان شهرنشین امروز، در دامی که خود تنیده، گرفتار آمده و بی‌تدبیری، راحت‌طلبی و عدم دور‌اندیشی مدیران حوزه مدیریت شهری در گذشته بر معضل بزرگ هزاره سوم دامن زده است.

داربست های خطر آفرین

 زمان: آبان ماه 86

زلزله‌های سلسه‌ای تبریز هم ظاهراً که به پایان رسیده است. امّا حرفهايي پشت سر من درآوردند که کم‌کم دارد باورم می‌شود که «مقصر اصلی این زلزله‌ها من بودم!ز

می‌دانید چرا؟! برای اینکه حدود 20 روز پیش بنده مقالات و مطالبی با موضوع زلزله و با تیتر «مار خفته‌ای به نام زلزله در تبریز بیدار می‌شود»  چاپ کردم. حالا هم دوستان و آشنایان و مخالفان و عناصر معلوم‌الحال دست به یکی کرده‌اند و می‌گویند که عامل اصلی بیداری این مار، من بودم! عجب!

راستش را بخواهید ما هر روز صبح در بیدار کردن خودمان هم مانده‌ایم چه برسد به اینکه به مار زلزله «بیدار باش» بدهیم!

اما جدای از اینکه این زلزله تا چه حدی می‌تواند خطرناک باشد، چند  نکته جالب برای من داشت:

حکایت خود کفایی گندم و دم خروس

متأسفانه به نظر می رسد که در این زمینه نیز هم رسانه های گروهی و هم برخی مسئولان ( که معمولاً  راوی و بازگو کننده آمار ارائه شده از سوی دیگران هستند!! ) راه به اغراق و اشتباه پیموده اند.

این در حالی است که یک مقام سازمان بازرگانی استان، اخیرا از صادرات 100هزار تن گندم در طی چند ماه گذشته از استان خبر داده است. حالا دیگر حلقه ی گمشده این زنجیر بر همگان روشن است. آیا نبود سیستمی تعادلی و منطقی بر نیاز داخلی و صادرات، عامل این کمبود بوده است؟ مگر نه این است که به قول آن ضرب المثل ترکی: اول داخل خانه و سپس بیرون خانه؟!

به مناسبت 5 آذر سالروز درگذشت جبار باغچه‌بان

«چون شمع برای جمع سوزان باش»

همه‌ی ما، «جبار باغچه‌بان» را تنها به عنوان معلم دانش‌آموزان کر و لال و موسس اولین مدرسه آنان می‌شناسیم امّا بی‌انصافی است اگر قدرت، جاذبه و توانمندی این چهره‌ی ماندگار آذربایجان را به این مهم محدود کنیم. هر چند که شهرت «باغچه‌بان» در این رشته هم بی‌نظیر و یگانه است.

او معلمی است مبتکر و دلسوز، هنرمندی متعهد، نویسنده‌ای متبحر، وطن‌دوستی مومن، و ختی خبرنگاری توانا! اینها گوشه‌ای از توانمندی‌های مردی است که عرصه دانش‌آموزی ما مدیون زحمات و همت و پشتکار اوست. هم او که روش نوینی را در امر دانش‌آموزی به کودکان، بنیان نهاد، هرگز از مرارت‌ها و ملالت‌ها، خم به ابرو نیاورد و به رغم سختی‌ها و تنگ نظری‌ها در آسمان فرهنگ و ادب ایران، جاودانه شد. او به راستی «باغچه‌بان» گلهای علم و معرفت ایران زمین شد.

***

لطفا برای مشاهده ی بقیه مطلب روی ادامه مطلب کلیک کنید